Lorance heeft op het moment dat zij besluit de overstap naar het onderwijs te maken al een indrukwekkende loopbaan achter de rug. Haar achtergrond heeft altijd een educatieve inslag gehad, op het snijvlak van informeel en formeel leren. Inmiddels werkt Lorance als schoolleider bij basisschool De Krullevaar, onderdeel van PCOU Willibrord.
Met haar overstap belandde zij vanuit een beleidsfunctie naar eigen zeggen weer ‘met haar poten in de klei’. Ze wilde opnieuw van dichtbij ervaren dat wat je ergens instopt, er ook weer uitkomt en visie directer kunnen vertalen naar de praktijk. Nuchter maar gepassioneerd vertelt zij over haar beslissing om zich om te scholen en als schoolleider aan de slag te gaan in het primair onderwijs in Utrecht.
Omslagpunt
Toen haar privésituatie jaren geleden drastisch veranderde, zette haar dat aan het denken. Lorance realiseerde zich dat ze nog jarenlang kon blijven doen wat ze op dat moment deed. Ze had het immers naar haar zin en er was geen directe noodzaak om het roer om te gooien. Toch voelde dit als hét moment om zichzelf af te vragen: wat wil ik nog meer?
Er volgde een periode waarin zij meekeek op scholen in het primair en voortgezet onderwijs én bij bedrijven. Met steeds dezelfde vraag in haar achterhoofd: wat past écht bij mij? Uiteindelijk besloot zij haar baan op te zeggen en opnieuw te gaan studeren. Een keuze die veel van haar vroeg. Niet alleen financierde zij de opleiding zelf, ook investeerde ze veel tijd in het meekijken binnen verschillende sectoren.
‘Als ik iets doe, dan wil ik er gewoon voor gaan. Dan wil ik het goed doen. En dan kan het nog steeds heel anders zijn dan je had verwacht. Maar dan kan je wel zeggen: ik heb het ten volle geprobeerd.’
Het primair onderwijs
De keuze voor het primair onderwijs was een bewuste keuze.‘Het primair onderwijs mag dan af en toe als underdog gepositioneerd worden, er is veel expertise aanwezig en mensen kunnen er ontzettend goed differentiëren.’
Volgens Lorance legt het primair onderwijs de basis voor de verdere ontwikkeling van kinderen. Dat het ‘echte leren’ pas in het voortgezet onderwijs zou beginnen, vindt zij onzin. Wel ziet ze veel kansen in een betere samenwerking tussen het primair en voortgezet onderwijs.
‘Ik hoop dat we in de toekomst mooie stappen kunnen maken door meer samen te werken met het vo. Dat we samen kijken hoe we elkaar beter kunnen versterken en hoe de overgang tussen po en vo beter kan.’
Blik van buiten
Als zij-instromer brengt Lorance een frisse blik mee van buiten het onderwijs. Ze legt makkelijk verbindingen en kijkt met een andere bril naar bestaande processen.
‘We moeten kinderen dingen leren waarmee ze stevig staan in de samenleving, met een toekomstgerichte visie. We moeten vooruitkijken.’
Tegelijkertijd merkt ze dat verandering binnen het onderwijs soms lastig is. Nieuwe manieren van samenwerken of organiseren worden niet altijd direct omarmd. Een presentatie van stadssocioloog en onderwijsdenker Iliass El Hadioui hielp haar om dit beter te begrijpen. Hij legde uit dat het onderwijs een unieke sector is, omdat veel professionals hun hele leven binnen dezelfde omgeving doorbrengen: eerst als leerling, daarna tijdens hun opleiding en vervolgens voor de klas.
Voor Lorance bevestigde dat juist de meerwaarde van zij-instromers.
‘Hoe fijn is het als je mensen van buiten hebt die zeggen: laten we effectiever vergaderen of meer multidisciplinair samenwerken.’
Verschil en verbinding maken
Lorance vervult haar rol als schoolleider samen met collega Claudia. Waar Claudia ruim 25 jaar ervaring in het onderwijs meebrengt, brengt Lorance juist nieuwe perspectieven en verbindingen van buiten mee. Die combinatie werkt versterkend.
Over haar rol als schoolleider zegt ze:
‘Ik moet zorgen dat mensen hun werk goed kunnen doen. Ik moet dat faciliteren en zorgen dat ik het vertrouwen krijg om dat te doen. Je moet verbinden, verwonderen en dit uitdragen.’
Haar grootste drive zit in het leggen van verbindingen die kinderen kansen bieden voor de toekomst. Niet alleen binnen de school, maar juist ook daarbuiten.
‘Ik word blij van verbindingen leggen die kinderen straks kansen kunnen bieden. Dat je niet alleen bezig bent met het afdraaien van een programma, maar continu zoekt naar mooie verbindingen.’
De balans opmaken
Volgens Lorance is het werk als schoolleider dynamisch, intensief en nooit hetzelfde. Het ene moment voert ze gesprekken met ouders, het volgende moment bespreekt ze financiën of probeert ze de formatie rond te krijgen. Zeker in tijden van personeelstekorten staat een schoolleider continu ‘aan’.
Of een schoolleider écht het verschil kan maken? Volgens Lorance deels wel. Vanuit het bestuur voelt zij vertrouwen en ruimte, maar als het gaat om middelen en capaciteit twijfelt ze soms of dat voldoende is. Toch weet ze zeker dat zij op haar plek zit zolang zij vanuit verbinding kan blijven werken aan kansen voor kinderen.
